Stelling #1

Hallo allemaal!

Het lijkt mij leuk om zo af en toe wat stellingen te posten, gewoon omdat ik nieuwsgierig ben naar jullie mening.

Zouden jullie wat beginnen met een jongen van wie je weet dat hij zijn eerdere vriendin geslagen heeft?

There you go! Ik ben heel benieuwd naar jullie reacties (:

Advertenties

Mijn Leven – 2 april 2013

Hallo allemaal!

Ik was eerst van plan om een hele post te gebruiken om mezelf voor te stellen maar jullie kunnen al een heleboel in mijn About lezen en bovendien denk ik dat ik sommige dingen beter kan vertellen op momenten dat het ook echt nut heeft (:

 

Vandaag was de eerste dag van deze week dat ik naar school moest. Gisteren had ik vrij in verband met pasen en dat mis ik meteen alweer. Ik moest om kwart voor 8 al op school zijn omdat ik een talent heb om te laat te komen *klapklap*. Ik moet nu volgens mij 2 weken om 8 uur melden en dit keer om kwart voor 8 omdat ik natuurlijk óók te laat kwam bij het 8 uur melden. Ik kwam dus te laat bij het melden omdat ik te laat was en daardoor moest ik dus vroeger melden bij het melden omdat ik te laat was. Als je dacht dat dat ingewikkeld was; het wordt nog erger: ik kwam te laat bij het vroeger melden bij het melden omdat ik te laat was. Jaja, ik kwam te laat. Ik was om 20 over 8 al vertrokken, het is zo’n 20 minuutjes fietsen, en ik had het heerlijke gevoel dat ik EINDELIJK een keer op tijd ging komen. Dat ging dus iets anders. De ketting van mijn fiets ligt eraf (waardoor ik dus ook te laat op school kwam) en ik moest op de fiets van mijn moeder. Die fiets heeft geen grote krat voorop en alleen een bagagedrager zonder snelbinders. Ik heb een hele grote schooltas die ik altijd helemaal volprop met de meest nutteloze dingen maar die ik toch echt gewoon uit traditie bij me moet hebben: al mijn potloden, passer, rekenmachine, schrijfschriftje, leesboek, extra huiswerk, hele dikke multomap met alle papieren van het hele jaar…. Nou ja, het komt er op neer dat ik heel onhandig op de fiets zat met mijn zware tas achter me op de bagagedrager. Ik was de straat nog niet uit of ik kreeg al vreselijke ruzie met die fiets, mijn tas en het draadje van mijn oordopjes; de band van mijn tas raakte in de knoop met het 1m lange draadje. Om 20 over 7 stond ik te worstelen met oordopjes, een fiets en een lading boeken met lappen stof er omheen. Mijn fiets eindigte op de grond, mijn tas eindigte op de grond en ik had alleen nog maar mijn oordopjes vast. Nou ja, ze waren los en ik kon in ieder geval gaan fietsen. 7:25. Daarna ging het wonder boven wonder voor 10 minuten goed, tot ik in het bos fietste. Mijn tas gleed van mijn bagagedrager af en ik probeerde hem onhandig terug te slepen op zijn plaats. Het lukte, maar dit herhaalde zich een stuk of 150583 keer. Misschien iets minder. Na de 150583e keer bleef hij iets langer dan 3 seconden staan maar gleed de band van mijn tas van mijn schouder af, tot mijn elleboog, en ja hoor… daar ging mijn tas weer, van mijn bagagedrager, en ik gaf daardoor een ruk aan mijn stuur. Ik vloog eerst de berm in, probeerde de controle over het stuur terug te krijgen, deed de zigzagdans die vissen normaal gesproken doen als ze zich willen voortplanten en stopte toen maar. Natuurlijk zaten precies toen mijn oordopjes weer in de knoop met mijn tas en ik kreeg ze natuurlijk niet uit elkaar. Ik keek op mijn horloge; het was ondertussen al 7:45. Mijn rechterarm was compleet uitgeput omdat ik mijn zware tas al 150583 keer alleen met die arm omhoog had getild en mijn rechterarm had zojuist een fikse ruk gekregen, ook door die @#$%*tas en de spieren en mijn schouder klopten als een klopgeest. Ik ben toen maar gewoon even gestopt, 30 seconden gewoon gestaan. Ik ben de laatste tijd (lees: afgelopen half jaar) niet bepaald gelukkig (lees: bepaald niet) en daar krijgen jullie vast nog wel het één en ander over te horen (lees: maar gewoon wat er staat), maar ik kon er toen in ieder geval even niet meer tegen en moest gewoon even de frustratie van die stomme tas verwerken. Na een halve minuut ben ik weer op mijn fiets geklommen en naar school gefietst, compleet klaar met de hele dag. Triest, aan het begin van de dag. Toen ik de school in liep was het 7.51 en ik vreesde voor mijn leven, de conciërge hangt wel vaker mensen aan hun darmen aan de vlaggenmast. Gelukkig was hij er niet en moest ik naar een ander figuurtje toe die lekker niks wist over mijn vroeger melden omdat ik te laat was bij het melden omdat ik te laat komen dus was mijn te laat komen bij het melden voor het te laat komen niet erg want ze wist niet dat ik te laat kwam. Top.

Jullie moeten weten dat mijn school vol met de irritantste mensen die er bestaan zit. Er zit geen één knappe vampier, interessante zombie of een stiekeme Hannah Montanah op school. Het zijn allemaal irritante, egoïstische personen die er van houden om anderen te kleineren. Bovendien praten ze niet met elkaar maar alleen over elkaar. Heel irritant. Ik heb zo het nodige meegemaakt vorig jaar en dat jaar daarvoor en ik ben flink op mijn hoede nu. Ik stond bij mijn kluisje en er kwamen al twee meiden aan: “Haha, Cat, moet je weer eens melden?” ik heb gelachen en geknikt en zodra ze mijn gezicht niet meer konden zien heb ik gehoopt dat er écht een knappe vampier op mijn school zit die bij allebei het bloed wegzuigt. Volgens mij was dat redelijk duidelijk aan mijn gezicht te zien.

Ik heb tot mijn eerste uur economie zitten maken. Ik vind het echt interessant! Iedereen bij mij op school is heel negatief over economie, waarschijnlijk heeft dat vak gewoon een sukkel-afstotend-effect. Nee hoor, ik denk dat ik zelf ook een redelijke sukkel ben als ik merk hoe ik soms tegen anderen kan doen. Iedereen heeft zijn mindere kanten dus ik ook. Zo, hele zondagse preek ook weer gehad. Of eigenlijk dinsdagse preek dan.
Het eerste uur ckv van een hipster, hij was wel cool, ook al deed hij helemaal niets: “Nou mensen, succes met werken, ik zit in het lokaal hiernaast als jullie vragen hebben. Niet dat ik ze kan beantwoorden want ik heb geen idee wat jullie aan het doen zij.” Zo dus.
Tweede uur moest ik naar een voorlichting over de Filipijnen, was best slecht. Ik zag niks met mijn 1.60, helemaal achteraan. De 4 pubers die uit de filipijnen kwamen konden amper engels en de traditionele dans die ze deden was meer wat herrie maken en heen en weer lopen maar het was wel heel grappig om te zien, zeker toen ze mensen uit het publiek mee lieten dansen.
Derde uur engels, kennen jullie het boek “de vliegeraar”? Hij stond altijd al op mijn leeslijst maar ik ben er nog nooit aan toe gekomen. Nu moet ik de engelse variant lezen: “The Kite Surfer.” Wat vonden jullie van het boek? Zouden jullie met de hoofdpersoon willen trouwen?
Twee tussenuren is opzich best relaxt, zeker als je niemand hebt om die tussenuren mee door te komen. Het eerste uur heb ik alleen gezeten, weer aan mijn economie. Ik moest halverwege een gesprek met mijn mentor. Vreselijk, wat kan die man zeiken, en dat werd alleen maar erger omdat het me allemaal helemaal niks boeide en ik dat ook tegen hem zei. Hij klaagte over mijn te laat komen, dat ik mijn beloftes niet na kwam over het op tijd komen, dat mijn cijfers daalden, hij schoot in de lach toen ik zei dat ik vwo wou gaan doen… Vreselijk, wat waren dat vermoeiende minuten. Ik heb niet met stoelen en tafels gegooid maar dat scheelde niet veel. Ik liep gewoon met een brede glimlach weg om mijn tweede tussenuur te gaan vieren. Rotmentor.
Laatste uurtje Nederlands. Samenvattingen maken. 45% van je examen. Oke prima. Die vrouw heeft een gave om mij te betrappen met mijn mobiel op momenten dat ik niks met mijn mobiel doe, dat is zo’n 1/8e van de les. Heb ik voor 5 minuten mijn mobiel weggelegd en zit ik onder de tafel met mn pen te rommelen: “CAT, WEG JE MOBIEL!” “Het is een pen.” “OH JA?” “Ja.” “OH.” … Nou ja, ik vind het wel grappig.

DE TERUGREIS OVERLEEFTE IK GEWOON! Geen rare fratsen met mijn tas maar gewoon een normale rit naar huis. Hij viel natuurlijk wel van mijn bagagedrager af toen ik op een druk kruispunt moest oversteken maar daar is het mijn tas voor. Ik ben in ieder geval niet doodgegaan.
Thuis aangekomen heb ik heerlijk niets gedaan. Ik heb sinaasappelsap met geprakte biscuitjes te drinken gegeven aan mn broertje (al zijn legopoppetjes belandden er uiteindelijk in, hij dronk het helaas niet op) en vanavond ben ik voor de tweede keer met mijn moeder meegegaan naar zangles. Ik heb echt wel een kwartier op de grond gelegen voor ademhalingsoefeningen. Ik vond het echt leerzaam en interessant! Ik moet superhard gaan oefenen thuis dus dat wordt weer leuk :3.

Hopelijk was dit niet een veel te lange post en anders boeit het mij ook niet zo veel. Slaap lekker allemaal en hopelijk is het morgen een mooie lentedag. Doeidoei!

Dromen

image

Je doet het ongeveer 6 jaar van je leven; dromen. Voor veel mensen is dromen iets wat er bij hoort, een soort rare filmpjes die zich afspelen in je hoofd als je slaapt. Dromen zijn echter interessanter dan je zou denken! Dromen zijn een stuk van jou en je gedachtes en daarom vind ik het wel een artikeltje waard.

Laat ik beginnen met een saai stukje theorie. Slapen bestaat uit 5 fases. De eerste fase duurt maar 1 tot 5 minuten. In deze fase val je in slaap; de overgang van wakker zijn en slapen. Na fase 1 kom je in fase 2, waar je de meeste tijd in doorbrengt. Als je dat gehad hebt kom je in fase 3 en 4; je slaapt zo diep dat het gelijk is aan een coma, alleen kom je er vanzelf weer uit.
In de eerste 4 fases ontspannen je brein en lichaam. Je hartslag en ademhaling worden langzamer en je beweegt niet. Als dit bereikt is ga je terug naar fase 2 en daarna kom je al snel in de REMslaap. REM staat voor Rapid Eye Movement; je ogen bewegen heel snel tijdens dit deel van het slapen. Je hartslag en ademhaling worden weer sneller en je brein wordt heel actief. Na de REMslaap ga je terug naar fase 2 en herhaalt alles zich weer.

Je droomt in de REMslaap, iedere keer ongeveer tussen de 5 en 45 minuten lang. Je droomt tussen de 5 en 7 dromen per nacht. Een droom is een hallucinatie, je kunt de dingen om je heen niet zien maar je hersenen laten wel dingen zien, afgeleid van geluiden en signalen uit je omgeving, je herinneringen en je gevoelens. Omdat het vanuit jouw gevoelens komt raken de dingen in je dromen je echt. Het zijn dingen waar jij over in zit. Als je verdrietig bent in je droom is dat een gevoel dat je echt voelt. Als je blij bent in een droom is ook dat gevoel echt. Daardoor kan je soms met een rotgevoel wakker worden of juist heel vrolijk zijn. Hier moet ik wel even bij zeggen dat dit niet altijd door dromen hoeft te komen.
Tijdens het dromen gaan bepaalde klieren hormonen afgeven waardoor je lichaam grotendeels verlamd raakt en niet alle bewegingen waarover je droomt écht gaat uitvoeren. Je kunt nog wel kleine bewegingen met bijvoorbeeld je gezicht, handen of voeten maken. Toen ik dit las dacht ik; “hoe komt het dan dat je wel kunt slaapwandelen?”. Hier zijn we weer bij de verschillende stadia aanbelandt. Je lichaam wordt alleen in de REM-slaap verlamd, daarin droom je. Slaapwandelen gebeurt in de diepe slaap; de 3e en 4e fase.

Slapen is eigenlijk best wel apart. Je gaat in je bed liggen, belandt in een slaap die even diep is als een coma, gaat hallucineren waarbij je verlamd raakt, en dat dan een stuk of 6 keer per nacht.

Laat ik afsluiten met wat leuke weetjes.
Sommige mensen beweren dat je in zwart-wit droomt, maar dat is niet waar. Je droomt zoals je het zelf gewend bent: in kleur. Er zijn wel mensen die in zwart-wit dromen, vaak mensen die gewend zijn naar een zwart-wit tv te kijken!
Blinden dromen ook! Hoe ze dromen hangt van de leeftijd waarop ze blind geworden zijn af. Als ze blind geboren zijn dromen ze over geluiden, geur, smaak en dat soort dingen. Mensen die voor hun 5e jaar blind zijn geworden dromen weinig in beelden. De mensen die daarna blind zijn geworden dromen steeds meer in beelden, het is wel bekend dat die dromen met de jaren minder worden.
Wist je dat je je bewust kunt zijn van het dromen? Dat je kunt denken dat je in de werkelijkheid leeft maar opeens bedenkt: “wacht, dit is een droom.”? Dit zijn lucide dromen en je kunt het leren door jezelf om de zoveel tijd een aantal vragen te stellen. Dit wordt dan een gewoonte en gewoontes komen weer terug in je dromen.

Wil je meer weten over dromen, lucide dromen en de REM-slaap? Veel van mijn informatie heb ik van deze site: http://www.allesoverdromen.nl/

Veel plezier met dromen!!

Links en Rechts ~ de onmogelijke schoenenliefde

Daar loopt een jongetje. Een heel gewoon jongetje van zeven jaar. Rode, bolle wangetjes, bruine pretoogjes die vrolijk glinsteren onder zijn plukkerige, bruine haar. Hij rent vrolijk rond in zijn donkerblauwe spijkerbroek en wit shirt. Vorige week had hij een korte broek aan en daarvoor liep hij in zijn zwembroek. Hij heeft ook een keer de broek van zijn vader aangehad, die hij met beide handen omhoog moest houden. Iedere week ziet het jongetje er weer anders uit. Iedere week huppelt hij in andere kleding de bibliotheek langs, waar hij begroet wordt door zijn dorpsgenoten. Iedere week weer een andere broek, ander shirt, soms een vest, maar altijd dezelfde schoenen. Altijd dezelfde schoenen waar hij urenlang op kan blijven lopen. Donkerblauwe schoenen met klitteband en rode driehoekjes. Het jongetje is helemaal weg van zijn schoenen. Hij vindt ze de leukste schoenen die hij ooit aan heeft gehad. Het geheim van zijn schoenen zit in de zool. Iedere keer als hij rent, bij iedere stap, flitsen er lichtjes in zijn zool aan en uit. Blauwe lichtjes, die hem verraden bij verstoppertje. Blauwe lichtjes die zijn schoenen echt een deel van hem maken; bij elke stap die hij zet lijken de schoenen te leven en te zeggen: ‘Je kunt het! Ren nog wat harder!’

Dat zijn schoenen écht leven weet het jongetje niet. Dat die schoenen elke dag weer bij hem zijn en zijn voeten warm houden, weet hij niet. Dat de linkerschoen op de rechterschoen verliefd is, weet hij ook niet. Dat weet alleen de linkerschoen.

“Rennen! Jody is ‘m!” gilt het jongetje, en begint hard weg te rennen. Links kijkt opzij, en ziet Rechts langs hem heen flitsen. Als hij achter is, is zij vooraan, en andersom. Ze glimlacht naar hem, als ze voor één tiende van een seconde naast elkaar zweven. Links wenst voor de zoveelste keer dat hij kon praten. Dat hij geen schoen was maar een mens. Dan kon hij wat tegen haar zeggen. Dat ze zo’n lieve glimlach heeft en dat ze zo lief voor het jongetje is. Dat ze lief voor hem is, ook al hebben ze nog nooit met elkaar gepraat hebben.

Ze lijkt op hem, is bijna helemaal hetzelfde als hij. Hetzelfde, maar toch zo anders. Ze is zichzelf, een mooie schoen met een lieve lach. Het is hem nog een raadsel hoe hij dat ziet. Schoenen hebben geen mond, geen ogen, maar toch kan hij kijken en ziet hij dat ze lacht. Hij heeft al zo vaak geconcentreerd zitten luisteren als Rechts en hij tegen elkaar aangedrukt in de schoenenkast zitten, in de hoop dat hij haar gedachtes kan horen, of haar hartslag.

Schoenen hebben geen hartslag. Hij heeft zijn hartslag in ieder geval nog nooit gehoord. Toch moet hij wel een hart hebben, want hij houdt met heel zijn hart van Rechts. Dat gevoel moet toch ergens vandaan komen? Misschien is hij wel een rare schoen en is hij de enige schoen met gevoel. Misschien heeft Rechts wel geen gevoel. Nee, dat kan niet. Ze kan glimlachen, dan is ze blij. Blijdschap is toch ook een gevoel? Links kan zo hele nachten lang liggen piekeren. Overdag heeft hij daar geen tijd voor. Hij moet zijn baasje overal naartoe dragen en zijn voeten en tenen lekker warm houden. Als hij rent moet Links licht geven. Hij doet dan altijd zijn best om een zo mooi en fel mogelijk licht te geven, misschien dat Rechts ooit door zal krijgen dat hij het voor haar doet. Zij schijnt zonder moeite het mooiste licht te kunnen laten zien dat Links ooit gezien heeft. Het licht bijna geen grond op maar wel zijn hele hart.

Hij heeft al vaak nagedacht over Rechts. Misschien is zij wel helemaal niet verliefd op hem. Misschien heeft ze wel helemaal geen gevoel en houdt hij zichzelf voor de gek. Die gedachtes veegt hij dan meteen weg; dat is onmogelijk. De glimlach die hij bij haar voorbij ziet komen is meer dan gewoon een glimlach. Er lijkt een hele wereld achter te zitten die al haar vreugde de wereld in straalt. Daarom geeft ze waarschijnlijk ook zo mooi licht tijdens het rennen. Ze lijkt altijd vrolijk te zijn. Ooit, misschien, zullen ze samen zijn. Links en Rechts. Misschien dat ze dan samen één schoen kunnen worden, een hele grote laars of zo. Voor altijd samen.

Links zag het als eerste, het viel hem als eerste op. Nog voor het jongetje een schreeuw van schrik uitbracht. Het lichtje van Rechts is minder fel. Bij iedere sprong of stap van het jongetje werd haar licht minder vrolijk, minder mooi. Misschien is ze ziek, denkt Links. Ze is moe of heeft gewoon geen zin om vrolijk te schijnen. Dagenlang gaat het door tot er alleen een licht glinsterinkje in Rechts te zien is. Links durft niet meer weg te kijken; hij is bang dat als hij dat doet al het licht verdwenen zal zijn. Hij probeert Rechts’ naam te fluisteren, te zeggen dat ze weer moet schijnen als vroeger, maar het lukt niet. Hij is een schoen en schoenen kunnen niet praten.

‘Sorry zoon,’ hoort Links de vader van zijn eigenaar zeggen, ‘ik ben bang dat de batterij bijna op is.’

Het jongetje mompelt iets onverstaanbaars, snikt een keer, gooit zijn mooie schoenen uit en rent huilend naar boven. Zijn vader twijfelt even maar loopt hem dan achterna.

Links en Rechts liggen in de hoek van de kamer. Ze zijn zo hard neergekomen dat hun lichtje schijnt, het lichtje van de één helderder dan dat van de ander. Links kan alleen maar kijken, hij ziet dat Rechts verdrietig is. Zie je wel, denkt hij, ze heeft gevoel. Hij wil een hand op haar schouder leggen maar dat kan niet; hij heeft geen handen en zij geen schouders. Praten lukt niet, een knuffel geven kan niet, hij kan niks. Hij kan alleen toekijken hoe haar batterijtje de laatste energie gebruikt om haar lichtje voor een allerlaatste keer te laten twinkelen. Vlak voordat haar lichtje weer dooft kijkt ze hem aan en glimlacht haar vertrouwde, mooie glimlach waar de pijn en verdriet in doorschijnt. De zool van Rechts wordt donker en Links weet dat ze weg is; helemaal weg. Hij wil niks anders dan huilen, voor altijd huilen. Maar net als knuffels geven en praten kan hij ook niet huilen.

Hij kijkt naar haar en ziet dat ze precies hetzelfde zijn. Dezelfde kleur, hetzelfde model. Ze passen bij elkaar. Met één van hen stellen ze niks voor maar met z’n tweeën kunnen ze iemand kilometers ver dragen. Met zijn tweeën wel, maar nu is er nog maar één. Eén schoen. Links.

Amanda Todd

Amanda Todd was 12 jaar toen ze een grote fout maakte die haar voor de rest van haar (te korte) leven zou achtervolgen; ze liet via de webcam haar borsten zien aan een onbekende man.

Een tijd later werd ze door de politie ingelicht dat de foto rondging, over het hele internet. Haar hele leven veranderde. Ze werd vreselijk gepest via facebook en op school. Amanda maakte een filmpje waarin ze haar schokkende verhaal verteld, het filmpje heb ik bij deze post geplakt.

Op 10 oktober 2012 heeft de 15-jarige Amanda Todd zelfmoord gepleegd.

How To Bluff Your Way Trough School

School is one of the lows in your life. You sit there to get away as soon as possible. A good question to ask is; how do you do that?
The first rule to survive your years in school is to get a good calculator. Make sure you have one with a memory. During tests you can look back the sums which you’ve made at home; guaranteed success!
The second rule is for the lucky. Make sure you win a lot of money, so you can bribe your teachers. They will “accidentally” don’t see a mistake in your test, and they won’t see you crawling along the ground to check the test of your neighbour.
Rule three. Make sure you have some contacts in the next grade. You can copy their tests, and with a little luck you can even borrow their homework!
The last rule. If you haven’t finished your homework, you have to think of an excuse, like “my mother fell down the stairs”, “my uncle had an accident” or “my cat has little kittens”. Make sure you’ve enough friends and relatives to crash or die. In case of emergency fantasize some pets.
These rules will help you to make your school life a little bit more bearable, but keep looking! It remains a path full of dangers, scary teachers, and especially a heavy bag.